De meerkoetjes weten het al en zijn druk bezig met het bouwen van hun nesten.
De zon weet het al en schijnt dat het een lieve lust is. Het is lente en wij gaan aan de snert.
Eerst even een pittig stukje roeien. Het rondje Purmer doen we vandaag. We schuiven onze wherry in het water en beginnen meteen lekker stevig te trappen. Rustig aan - Riet tempert - want we moeten nog de hele dag.
Bij Ilpendam komt al na drie kwartier de eerste proviand tevoorschijn en wordt er een koffiestop gehouden.
Door ons, beginnende roeiers, worden de wherry's soepel langs een steigertje gelegd. Alsof we nooit anders gedaan hebben.
Na Ilpendam komen de watertjes met de klinkende namen. Langs Zeddegat en Stinkevuil gaat het door. We doen af en toe een speels wedstrijdje en komen zo snel in Edam. Edam is een welkome afwisseling op de rust van de vaart. We sturen onze wherry's de grachten in en zijn verbaasd over onze eigen stuurmanskunst.
Voorbij de Klaas Puul vinden we nog één keer een plekje om even aan te leggen.
De pannenkoeken komen uit de tas en de toercommissarissen komen een kijkje nemen. Het blijkt dat we alle stempelposten gemist hebben! Op het laatste stuk willen de dames de riemen niet meer afgeven. In één ruk worden de acht kilometer terug naar de soos afgelegd. Als de woonboten in zicht komen voel ik mijn houten kont en stramme rug en vind ik het jammer dat het alweer voorbij is.
De snert was een groot succes. Zo lekker heb ik hem nog niet geproefd. Geruchten dat de familie de Wit plannen heeft voor een fastfood restaurant in ons clubhuis? Wie weet is het waar....