Zaterdagochtend 7.00 uur loopt mijn wekker af en kon ik niet bevroeden dat er deze dag een wens van mij in vervulling zou gaan.
Broodje en kopje koffie, omkleden en de auto in naar Purmerend.
Aangekomen bij de vereniging werd er in de soos net overlegd hoe we het komende uur zouden gaan indelen.
Totdat Johan ineens binnenstapt en vraagt of er soms iemand beschikbaar is voor de scull geriggerde Oud Purmerend. Een acht!
Ze kwamen net een man te kort en na 1,5 jaar Corona rust wilden ze héél graag weer het water op.
Het gesprek viel stil en ik keek om mij heen en het bleef stil.
Nou dát wil ik wel, zei ik vol goede moed.
Ik werd nog net niet juichend ontvangen door de mannen.
Jeroen als stuur begeleidde ons met het naar buiten brengen van de boot.
Met zijn welluidende stem was het duidelijk wat er moest gebeuren.
Hier en daar kreeg ik een tip van één van de heren.
Het startklaar maken in de acht was nieuw voor mij. Er wordt begonnen in de uitpik houding en dan klinkt het: bladen vertikaal én go!
Wow, dat is andere koek.
Jeroen stuurde ons vlijmscherp onder de bruggen door en gaf opmerkingen in het algemeen om de balans en de cadans in de boot te krijgen.
Ik heb genoten.
Na ruim een uur was het feestje voorbij en nadat we weer aan het vlot lagen kreeg Jeroen maar ook ik, een bedankje.
Super genieten en een bedankje toe. Wat wil een mens nog meer.
Johan grapte nog even dat ik eigenlijk het water in moest na een eerste keer in de acht maar gelukkig bleef het daarbij.
Voor mij smaakt het naar meer.
Een vrouwen acht ? Een gemengde acht? Reserve in de heren acht?
Het lijkt me super.
Ik hoorde nog wel dat boord roeien in een acht helemáál fantastisch is.
Nou, wie weet een andere keer, als mijn wekker weer afloopt?
Joke Wijngaarden