6 minuten leestijd (1248 woorden)

De Where gaat buitengaats

De Where gaat buitengaats.

Buiten de Purmerringvaart is er in Waterland heel wat af te roeien, maar de verte lokten en de grenzen (wateren) worden verlegd. Was daar eerst "Wat op het Wad" nu was de Noordzee aan de beurt. (Door Boudewijn de Groot zo mooi bezongen: "De Noordzee wijd en koud". Wijd zeker, koud viel wel mee na de warmste juni maand van de geschiedenis.)

Met een prachtige start, de dagen ervoor windkracht 6 uit het Noorden, waardoor er een flinke golfhoogte was. Maar op de "roeidag" terug naar windkracht 4 (anders was het niet doorgegaan.) Met een bijna gehele Where ploeg in IJmuiden van start. Paulien (helemaal uit Maastricht) en verder van de Where: Yvonne, Jeaninne , Ed en Cees.

Droog weer, met lichte sluierbewolking én de Noorderhaaks al klaar liggend in de Marinahaven bij IJmuiden, dat scheelt een hoop gesleep.

  Om 10:15 was ik al in IJmuiden, even de boel verkennen en kijken of de Noorderhaaks er goed bijlag. Alles goed, verzamelpunt gevonden. Eens kijken bij al die horecatenten aan de Kennemerboulevard iets te halen is. Dicht, dicht, gesloten, verlaten terrasjes, in de verte is een supermarktje voor een koffie met croissant (Nou die kan je in de trein zelfs niet krijgen. Ook al wilde die minister dat heel graag.) Genoeg zitplek op de terrasjes. Al gauw gezelschap van een prachtige meeuw en verder heerlijk rustig.

De bus komt aan, Paulien komt erbij. Koffie? Nee heb ik net op bij mijn zoon. Yvonne appt waar we zijn? Nou bij die meeuw natuurlijk! Hoeveel terrassen hebben dat nu? Yvonne erbij, koffie halen en Ed komt in zicht. Met Jeannine als hekkensluiter zijn we gereed. Spullen naar de boot en op de foto voor de "walfotograaf", geregeld door Yvonne.

Leuk, maar effe doorgaan, want als we te laat keren hebben we niet alleen wind maar ook de stroming tegen. (lesje van het Wad roeien een kwartier mee is drie kwartier terug, of langer!)

Spullen erin, wat gaat in het vooronder (en komt er niet meer uit) wat gaat bij de stuur en kun je onderweg aanvragen? Dat zijn zo van die dingen.

Maar daar gaan we dan. Met Ed als meest ervaren zeeman (het is al zijn 2e keer) aan het stuur. Door de haven, langs de kapitale jachten. Tussen de havenhoofden is het een klotsbak van binnenkomende golven, in- en uitvarende schepen, Vooral kotters en loodsboten doen hun beste om er een enerverend tochtje van te maken. 

  Eenmaal buitengaats worden de golven breder en dieper. Minder het "Haringsmakanaal" en meer het zee gevoel. De Noorderhaaks kwispelt met elke golf die ons op tilt en in zijn dal meeneemt. Langzaam verdwijnt Tatasteel uit het beeld. Oké, het is industrie: het rookt, dampt en stuift. Maar met zijn grauw grijze staalconstructies heeft het een imposante uitstraling. Een door mensen handen gemaakte vulkaan. Vrolijk glijden we langs de kust en er kan zelfs gezongen worden. Vóór Zandvoort keren we om en wisselen Yvonne en Ed van plek. Wat drinken en eten terwijl de Noorderhaaks door de wind en golven heen en weer schommelt en ronddraait.

 We gaan terug. Dit wordt andere koek. Neemt de wind toe? Is het alleen omdat we er nu tegen ingaan? De golven lijken hoger. Ik zit op boeg en de Noorderhaaks klapt steeds met een dreun naar beneden, voordat we het golfdal inglijden. Met elke nieuwe golf klotst er water over de boeg(dat is de boegboot én de boegroeier). Het is niet koud maar wel nat. Gelukkig een windjack aan, dat het water buitenhoud. De Noorderhaaks wringt zich in bochten omhoog en omlaag. Ik wordt een beetje misselijk als ik in de boot kijk en alles zie draaien terwijl je door een golfdal gaat. Omhoog kijken Cees omhoog naar de blauwe lucht, en blijven roeien.

Dan heb je druk op je ene en dan op de andere riem; dan zit je riem klem op je knie, dan hap je door de lucht. Een top van een golf plakt je blad vast in het water. Elke slag is een geworstel. Toch proberen de slag te volgen en gezamenlijk één haal te maken. De Noorderhaaks laat zich amper besturen. Worstelend tegen de wind, zigzaggend langs en dan weer tegen de golven in, komen we vooruit. Komen we vooruit? Ja, langzaam verdwijnt Zandvoort uit beeld. Tenminste als je Zandvoort kan zien.

(Even rekenen, bovenlijf met hoofd 120, bordhoogte Noorderhaaks 30 cm.

De top van de golf ruimt boven mijn hoofd. Zeker een golfhoogte van 1,60

maar er zitten erbij van 2.)

Roeien, roeien voor wat je waard bent. In en stuw met die benen. Nog meer om mijzelf aan te moedigen en bij de les te houden, probeer ik mijn roeimaatjes aan de gang te houden. In en stuw, in en stuw. Gelijk op en door, zo gaat die goed.

DIT IS HET! Hier gingen we voor. Toch?

Zo gaat dat met roeien. Je begint eraan en je moet het afmaken. Uitstappen is geen optie.

We komen vooruit maar hoever nog? Niet te veel aandenken, maar voor mij zie ik regelmatig hoofden even omkijken. Ik ben niet de enigste die het zwaar heeft. Bij de "stroomsnelheidsmeter" liggen we eindelijk voor de havenmond. Maar dan krijgen we hem dubbel en dwars. De golven staan haaks op onze koers richting IJmuiden. Golven met krullende schuimkoppen. De Noorderhaaks stampt en briest. Het water slaat regelmatig over de boorden en loopt gorgelend door de goot weer weg. Riemen vast in de golven, aan een kant kunnen roeien. Doorgaan, doorgaan.

De Noorderhaaks zelf geeft geen krimp. Die kan het hebben. Wij ook?

We moeten ons zelf bewijzen. Pas als we tussen de havenhoofden in roeien weten we het zeker.

WE KUNNEN HET.

Niet dat we achterover kunnen liggen. Nog steeds trappen om vooruit te kunnen maar de golfslag is minder. In de verte zie ik de golven vrolijk schuimend, omkrullen bij de gele "stroomsnelheidsmeter". Zó, daar hebben we geroeid! Naast ons slaan de golven schuimend en opspattend tegen de basaltblokken. Daar wil je niet heen. Trappen jongens en meiden, trappen voor het laatste deel. De haven in, naar de botenhelling, uitstappen. Stram klauter ik de Noorderhaaks uit. Elke spier in mijn rug laat weten dat ik dit niet gewend ben. Effe bijkomen. Wat eten en drinken en dan rustig aan opruimen en de Noorderhaaks op de trailer. Douchen en op een strandterrasje naar de zee kijken.

"Als je het zo ziet stelt het niks voor", merkt Paulien op. Nee de zee ligt hier in de luwte, maar aan de snelle kitesurfers en de strak wapperende vlaggen zie je dat het lekker waait. Ik beken dat de oversteek naar Engeland misschien wel iets te veel is. Ed vindt me maar een watje. Geeft niet Ed dan kun je nog altijd met mijn broer gaan. Ik kom je wel uitzwaaien.

Kunnen we in september weer?

Wie vroeg dat nu weer? Maar ja, nu je weer op de wal zit. Het was wel enerverend. Iets anders om te vertellen bij de koffie.

Onze eerste Noordzee tocht zit erop. Met zout in je haren en spierpijn in je rug, iets om op terug te kijken.

Cees.

Mochten er mensen bij de Where zijn die ook wel eens wat ander willen. Informeer bij een van de (DCR) kustroeiers in de club.

Yvonne, Paulien, Ronald, Ed, Arjan en Cees. 

×
Blijf op de hoogte

When you subscribe to the blog, we will send you an e-mail when there are new updates on the site so you wouldn't miss them.

 

Reacties

Er zijn nog geen reacties gegeven. Wees de eerste die een reactie geeft
Al een account? Hier aanmelden
Gast
zaterdag 24 september 2022